هر دو آنها متحد است . منابع : اعيان الشيعة ، 8 / 448 ؛ تأسيس الشيعة ، 341 ؛ بغية الوعاة فى طبقات اللغويين و النحاة ، 2 / 265 ؛ الذريعة ، 4 / 301 ؛ طبقات المفسرين ، داوودى ، 2 / 44 ؛ طبقات المفسرين ، سيوطى ، 28 ؛ معجم الدراسات القرآنية عند الشيعة الامامية ، 94 ؛ مفسران شيعة ، 87 . تفسير كعبى ، از ابو القاسم عبد الله ( م 319 ق ) فرزند احمد كعبى بلخى از متكلمين و مفسرين اماميه . وى سالها كرسى كلام را در بغداد به خود اختصاص داده است . ابن نديم در الفهرست او را به عالم و متكلم و رئيس اهل زمان خود وصف نموده و جمعى از مؤلفات وى از جمله كتاب التفسير الكبير للقرآن را ذكر نموده است . ياقوت حموى در معجم الادباء هنگام شرح‌حال احمد بن سهل بلخى مىگويد ( . . . و للكعبى كتاب فى التفسير يزيد حجمه على كتاب ابى زيد . . . ) . شيخ آقا بزرگ در الذريعة از تفسير او ياد كرده است . از گفته‌هاى مورخين و محققين استفاده مىگردد كه تفسير مذكور به شيوهء كلامى بوده و در بغداد و ساير شهرها شهرت داشته است و داوودى در طبقات مفسرين آن را ذكر كرده است . منابع : تاج التراجم ، 31 ؛ تاريخ بغداد ، 9 / 384 ؛ الجواهر المضيئة ، 1 / 271 ؛ خطط ، مقريزى ، 2 / 348 ؛ الذريعة ، 4 / 310 ؛ طبقات المفسرين ، داوودى ، 1 / 222 ؛ الفهرست ، ابن نديم ، 219 ؛ لسان الميزان ، 3 / 255 - 256 ؛ معجم الدراسات القرانية عند الشيعة الامامية ، 107 ؛ وفيات الاعيان ، ابن خلكان ، 3 / 45 ؛ تاريخ الادب العربى ، كارل بروكلمان ، 6 / 233 . جامع التأويل لمحكم التنزيل ، از ابو مسلم محمد ( 254 - 322 ق ) فرزند بحر اصفهانى كاتب اديب شاعر نحوى و مفسر معتزلى و تشيع‌گرا . مفسر كاتب الداعى الصغير محمد بن زيد حسينى ( م 287 ق ) بوده است . اين تفسير مفسر كه جامع بين روايات و اخبار و نحو و لغت و ساير فنون و علوم قرآن كريم است مورد ستايش شيخ طوسى ( م 460 ق ) واقع شده كه نسخه‌اى از اين تفسير را در